Akapity to inaczej wcięcia w tekście oznaczające wprowadzenie nowej myśli. Są one rozpoznawalne na pierwszy rzut oka dzięki wyodrębnieniu, łatwo więc zatrzymać się na nich wzrokiem. Bez akapitu ciągłe czytanie zadrukowanego tekstu byłoby bardzo trudne, ponieważ wzrok potrzebuje przerwy, a ciągłe czytanie go męczy. Akapit tworzy się poprzez przesunięcie wersu w prawą stronę. Dzięki temu tworzy się luka. Najlepiej zawsze stosować tę samą długość odstępu, by tekst dobrze się prezentował. Można także zwiększyć odstęp między samymi akapitami poprzez wprowadzenie ślepego wiersza. Istnieją pewne zasady, o których należy pamiętać przy tworzeniu wcięć akapitowych. Warto pamiętać o stosowaniu właściwego nazewnictwa – pierwszy wers nazywany jest akapitowym, ostatni – końcowym. Wers końcowy nie może być krótszy niż siedem znaków, a najlepiej, by posiadał co najmniej długość dwukrotnego wcięcia akapitowego, ponieważ inaczej będzie sprawiał nieestetyczne, mało profesjonalne wrażenie. Nie powinno się zostawiać takich elementów, jak wdowy, sieroty czy bękarty zaliczane do błędów związanych z nieprawidłowym łamaniem tekstu. Najpopularniejsze błędy w zecerstwie i DTP to szewc i bękart. Ten pierwszy (nazywany także sierotą) znajduje się na początku wiersza i jest niewidoczny, a więc to pierwszy wiersz akapitu na dole łamu. Bękart (inaczej wdowa) jest błędem, który rzuca się w oczy. To ostatni wiersz akapitu, a przy tym pierwszy na górze łamu. Należy również unikać takich błędów, jak zostawianie pojedynczych spójników na końcu wersu, ponieważ burzą układ kolumny. Najlepiej przesunąć je do następnej linijki. Błędów istnieje jeszcze wiele, ale przy ciągłym obcowaniu z tekstem coraz łatwiej je wyłapywać.